Hüzün kovan kuşu . . .

Lodos kokan şehrimde tanıdım bildim sevdim onu. . . şair . . .
Seni de o şehide sevmeyi düşledim . . . seni sevmeyi sana sarılmayı seninle sevişmeyi Sevgili . .
Gecelerini sabahlarını günlerini gündüzlerini sevdiğim şehir . . .
Gözlerini gönlünü bakışını dokunuşunu sevdiğim Sevgili . . .

    " Uzun bacaklı bir yaban hayvanıydı aşk 

       Harıl harıl onu arıyordu İstanbul, duyuyorduk

       Galata Kulesi'ndeydik, başın omzumdaydı

        Kule döne döne içimizdeki gökyüzüne akıyordu

        sevgilim

        Yüreğimin ipleriyle dudaklarına indim senin

        Göz biliminden ten bilimine dönüşürken aşkımız

        Kule'den aşağıya fırlattım beynimi

       "Dalgın şair!" dedi Einstein, Niels Bohr'a dönerek

       "Baksana, unutmuş beynine kanat takmayı!"

       "Yürekle beyin arasındaki en büyük belirsizliktir aşk" diyerek söze karıştı  Heisenberg

       "Belki de, iki yüreğin aynı dalga boyunda buluştuğu bir salınımdır o !" dedi Louis de Broglie

       "Aşk, bir kara cisim ışıması değil midir?" böyle sordu Max Planck da dayanamayıp 

        Işık tozuna bulalı gözleriyle 

       "Kendinize geliniz efendiler!" diye söylendi Takiyüddin

       "Bilimle açıklanamaz aşk, şiirle açıklanabilir ancak! 

        O, uzun saçlı bir yıldızdır; yüreğin içinde taranır" bence sevgilim

       Söylendikçe bizim olan bir şarkıdır aşk

       Dikey bir şiirdir bütün kuşları aynı anda havalandıran 

       Galata Kulesi'nden aşağıya fırlattım beynimi, 

       Söylemiştim bana bakan uzun bacaklı bir yaban hayvanıydı aşk

      Aşağı tükürsem dördüncü Murat yukarı tükürsem Hezarfen Ahmet Çelebi

      Ağzımın içinde dilin, bulutlarımı ıslatan gökırmak

      Sonsuzluğu ikiye bölmektir aşk, kasığına yazdığım ak yazı sevgilim

      Ağzına düşerken yanardağının 

      Kanatlarım ol benim

      Kafeslerinden soyundur kuşlarımı

      Balıklarımı çıplakla tuzdan

      Cenevizli boynumu sev, Venedikli sırtımı, Osmanlı kokan saçlarımı

      Anadolu'dan gelen gözlerimi 

      Peralı bakışımı sevgilim, İstanbullu ellerimi bana beni anımsat sensizken yitirdiklerimi 

      Kule'den aşağıya fırlattım beynimi, bir yerlerde yazmıştım

      Bak işte 

      Bir çift martının yanından geçiyor düşerek, irice olanı " Herifin biri kafayı yemiş yine!" diyor

      "Sen aşktan ne anlarsın koca gaga!" diye söyleniyor diğeri 

      Sevgilim onlara aldırma sen

      Yalnızlığın kabuğuna çekilip

       Kendi içime düşerken bile

       Kanatlarım

       Kanatlarım

       Kanatlarım ol benim " 

                                             Akgün Akova

                                   Hüzün kovan kuşu gelmiş, gecenin yanağına konuvermiş . . .