Çocuklar ölüyor çocuklar ölüyor çocuklar ölüyor çocuklar ölüyor çocuklar ölüyor çocuklar ÖLDÜRÜLÜYOR Çok küçükken çok çocukken ezberlediğim bir şiir ... mısralar dökülürken dudaklarımdan şiirdeki çocuk için üzülürdüm kalbimin sıkıştığını hissederdim... biz büyüdük ve daha da kirlendi dünya .... Kapıları çalan benim,
Kapıları birer birer.
Gözünüze görünemem,
Göze görünmez ölüler.
Hiroşima 'da öleli,
Oluyor bir on yıl kadar.
Yedi yaşında bir kızım.
Büyümez ölü çocuklar.
Saçlarım tutuştu önce,
Gözlerim yandı kavruldu.
Bir avuç kül oluverdim,
Külüm havaya savruldu.
Benim sizden kendim için
Hiçbir şey istediğim yok.
Şeker bile yiyemez ki
Kaât gibi yanan çocuk.
Çalıyorum kapınızı,
Teyze,amca bir imza ver.
Çocuklar öldürülmesin
Şeker de yiyebilsinler
